|
Pagina-inhoud
|
|
Karin aan het woord.
"Als vrijwilliger begeleid ik al 22 jaar mensen met een verstandelijke beperking. Met sommigen ga ik al ruim vijftien jaar naar dansles. Sinds twee jaar ben ik actief voor SDW. Op een woonvoorziening met tien bewoners. Ik doe allerlei activiteiten met ze. Een spelletje, naar de kapper, winkelen op vakantie en naar de sportschool. Andere mensen sporten toch ook? En daarnaast is het goed voor de integratie."
Ik voel me bij ze thuis
"Ik ben met deze mensen vergroeid. Én het is gewoon goed. Anders kan ik het niet omschrijven. Mensen met een verstandelijke beperking zijn enthousiast, spontaan en eerlijk. Ze zijn blij als je komt. Dan pakken ze me beet om te knuffelen. Daar kan niets tegen op hoor! Ik ben een mensen-mens. Ik wil graag, in persoonlijk contact, wat voor andere mensen doen. Ik voel me bij ze thuis."
Mooi en dankbaar werk
"Ik ben peuterleidster en kom weleens moe thuis. Maar dan draaf ik 's avonds toch op bij de dansles. Als ik daar sta dan krijg ik weer zoveel energie. Dan lijk ik een ander mens dan een uur eerder. Zeker in de tijd waarin iedereen druk is. Tijd nemen voor een ander. Ja, dat geeft voldoening en blijdschap. Natuurlijk krijg je een band met ze. Ze missen je als je weg bent. Dat laten ze merken. Maar ik mis ze ook. En als er dan op de woongroep eens iemand komt te overlijden, dan ga ik er extra naar toe. Vrijwilligerswerk is mooi en dankbaar werk."
Extra zorg geven
"Ze hebben me weleens gevraagd of ik als professional in de zorg wil gaan werken. Nee, want zoals ik al zei: ik ben een mensen-mens. Ik wil ruim de tijd hebben voor een ander. De professionals hebben nauwelijks tijd voor ze om een spelletje te doen, om een praatje te maken. Hoe graag zij dat ook zouden willen. Het is belangrijk dat wij er zijn. Als vrijwilliger kun je wel dat extra stukje zorg geven. Dat voegt wat toe aan hun leven. En aan dat van mij."
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|